راستی یادت می آید وقتی اولین بار آوردمت روی کاغذ و برای پدر خواندمت

چه سیلی محکمی خوردم . چشمانش را گرد کرد و گفت :

حالا دیگر برای من آت و آشغال می نویسی . نخند ، بیچاره !

به تو گفت آت و آشغال ! از آن روز دیگر داستانهایم را برایش نخواندم .

 فقط برای خودم می خواندم و شایان . بله ، خب تو هم همیشه می خواندیشان .

نمی خواندیشان . بازی می کردیشان .

شایان اول عاشق داستانهایم شد بعد .... . هنوز بهش نگفتم . دلم نمی آید .

 طفلک هر روز یک عروسک تازه برای بالای تختمان می خرد . یادت است

آن روز که باهاش دعوا کردم و آن داستان چی بود اسمش ؟!

نمی دانم چه ام شده ، هیچ کدام از اسم ها یادم نمی آید ، را نوشتم . چه گریه ای کرد .

 می دانم سختت بود که بروی و با آن پسره هم بستر شوی ولی لازم بود .

باید ادبش می کردم . باید می فهمید ، نباشد دنیا به اخر نمی رسد . یک روز تمام گریه کرد .

 حالا می ترسم بهش بگویم . می دانم دیوانه می شود . گریه می کند .

 وای بلایی سر خودش نیآورد !!

راستی دیشب کجا رفته بودی ؟!؟ گفتم مهمون دارم نبآید بیآیی تو جمع ، نگفتم که بروی .

 برای عمو اینا ته چین درست کردم . مامان مجبور شد غذا از بیرون بگیرد .

 زن عمو کلی از دست پختم تعریف کرد . طفلک !!

راستی صبح که آمدی ، داشتی یک چیزی از شایان می گفتی ، نفهمیدم .

داستان جدیدش را هم نخوانده ام . دوباره بگو . این بوی عطر توست . عطر جدید خریدی .

چه قدر آشناست . ساعت شایان این جا چه کار می کند ؟!؟

دیشب کجا بودی ؟!؟ وای خدای من !!! باورم نمی شود . پیش شایان ؟!؟

به شایان چه کار داری ؟! ببین دختره ی پتیاره ، اجازه دادم فقط یک بار بروی

در آغوش شایان و برایم تعریف کنی ، حالا چه از جانش می خواهی ؟!؟ بابا راست

می گفت : آت و آشغالی . نیشت را ببند ! می کشمت .

بعد از من دیگر زندگی ایی نخواهی داشت .

دختر دفتر را برداشت . ورق های دفتر را در دست گرفت و از وسط پاره شان کرد .

صدای جیغ فضای اتاق را پر کرد .